Wybitni rodacy: nasz Hendrix.

Maj 6, 2018

Słyszeli Państwo może o muzyku nazwiskiem Hendrix? Tak? To źle Państwo słyszeli. To znaczy dobrze, ale nie o tym co trzeba. W okresie wyczuwalnego wzmożenia narodowego („podpaski, które uwielbiają Polki”, „karma za którą przepadają polskie koty” itp.) warto, a może nawet należy, pochylić się nad niezasłużenie zapomnianą polskością wybitnych jednostek. Szczególnie jeśli miały one (te jednostki) niezaprzeczalne osiągnięcia . Dzisiaj Bartłomiej Rylski.

Ten kto będzie przeczesywał rozmaite wikipedie w poszukiwaniu naszego wybitnego rodaka, dozna rozczarowania. Nie ma kogoś takiego w sensie leksykalnym, a niesłusznie, bo był. Włodzimierz Bartłomiej Rylski urodził się w kwietniu 1932 r. w Warszawie. Co do tego nie ma wątpliwości. Podobnie jak co do tego, że rozpoczął swoją karierę w latach 50tych jako nauczyciel wychowania fizycznego. O początkach wiemy zadziwiająco mało, podobno po zerwaniu sobie rozmaitych więzadeł postanowił zostać piosenkarzem. I został. O tym, że był swego czasu kimś, niech świadczy zawarte małżeństwo z aktorką Sienkiewicz Krystyną, która w PRLu kimś była. Małżeństwo musiało trwać krótko, bo niedługo później aktorka była zamężna z kimś zupełnie innym. Bartłomiej (a może Włodzimierz?) był wykonawcą rozmaitych utworów w języku ojczystym, głównie szlagierów i pieśni patriotycznych oraz zaangażowanych w to wszystko, w co pieśni wówczas zaangażowane były. Nasz on był. Ale do czasu. Na przełomie 1964 i 1965 roku nagle o znanym i lubiany piosenkarzu występującym jako Bert Rylski w Polsce słuch zaginął. Skutecznie i na zawsze. Natomiast w Niemieckiej Republice Demokratycznej (która nie była ani republiką, ani też demokratyczna) pojawił się nagle w tym samym czasie niejaki Bert Hendrix. Ulubieniec władzy i publiczności, gwiazda estrady i telewizyjnych rewii. Od razu z utworami szturmującymi szczyty list przebojów. wieloletnimi kontraktami z wytwórnią płyt Amiga, występami w telewizyjnych rewiach. Wszystkie członkinie partii za nim szalały. Do dziś jakiś enerdowski emeryt pielęgnuje jego pamięć na specjalnym kanale jutubki. W jaki sposób nastąpiła błyskawiczna, cudowna przemiana artysty polskiego w niemieckiego pozostanie zapewne na zawsze niezgłębioną tajemnicą. Jedno trzeba mu jednak oddać. Był konsekwentny. W Polsce zaangażowany, w NRD też. W Polsce śpiewający bez akcentu polskie szlagiery i w NRD śpiewający bez akcentu i również szlagiery. W Polsce wzorowy patriota i ulubieniec władzy, w Niemczech, a jakże, również. Niektórzy są najwidoczniej patriotami uniwersalnymi. Kariera pieszczocha enerdowskiej władzy trwała nieprzerwanie do roku 1989. Pozostały niezapomniane dla byłych członków FDJ i SED-Betriebskampfgruppen utwory o tak znamiennych tytułach jak „Jaqueline”, „Der Sommer kommt wieder”, „Und wenn ich im pyjama bin” a przede wszystkim „La Bostella bei Tante Ella”.
Dla przedstawicieli skromnej wschodnioniemieckiej kontrkultury ten akurat Hendrix był uosobieniem wszystkiego co w enerdowskim zaduchu było najbardziej straszne i przygnębiające. Stalinowska odmiana drobnomieszczaństwa połączona z tragicznym kiczem wylewała się z ekranów telewizorów nieprzerwanym, ogłupiającym strumieniem przez lat 25 i nic nie można było, w tym więzieniu udającym państwo, na to poradzić.
Samemu twórcy, fetowanemu przez partyjnych bonzów i gospodynie domowe, najwidoczniej to nie przeszkadzało. Los chciał, że światła rampy zgasły tak samo szybko jak się zapaliły. W 1990 nagle zniknęły z dnia na dzień enerdowskie media, mieszkańcy byłych wschodnich Landów (z betonowymi podporami reżimu na czele) przypomnieli sobie nagle o tym, że byli zagorzałymi demokratami od zawsze, niewygodne relikty przeszłości musiały zniknąć. Nic w tym zatem dziwnego że Bert Hendrix wymazany został z dnia na dzień ze zbiorowej wyobraźni obywateli dawnego NRD i zastąpiony artystami nowymi i słuszniejszymi. Bert Hendrix przekształcił się z powrotem w Berta Rylskiego. W niemieckojęzycznej wikipedii można wyczytać, że zarabiał na życie sprzedając abonament różnych pisemek, a w ostatnich latach życia pilnował salonu gier. Pewnego lutowego dnia 2010 roku obywatel niemiecki Rylski postanowił udać się autobusem do lekarza, ale zmarł na serce na przystanku. Pozostawił wdowę, Margritt Rylski, która nadal żyje z zasiłku w Berlinie.
Los potrafi być naprawdę niesprawiedliwy. Syn polskiej ziemi, artysta, rodak Chopina, Norwida i Rymkiewicza, spoczywa zapomniany na berlińskim cmentarzu. Wzorowy patriota zawsze i wszędzie Zapomniany nie tylko przez pierwszą ojczyznę ale również przez rodaków wśród których święcił triumfy. doprowadzając do ekstazy dojarki, hutników i gospodynie domowe od Rostoku aż po Karl-Marx-Stadt.

Jak mówi stare, ludowe przysłowie: sic transit gloria mundi.

Reklamy

Komentarzy 10 to “Wybitni rodacy: nasz Hendrix.”

  1. andsol said

    Z jego przebojów zaskoczył mnie „La Bostella bei Tante Ella”. Z wiki już się dowiedziałem, że muzyka poszła od imienia pana Honoré Bostel, ale w Brazylii zrobiłaby skandal a nie sukces, bo bosta to jest to samo co merda. Czyli właściwie śpiewał?

  2. telemach said

    Sądzę, że jak najbardziej słusznie i poważnie wątpię, że wiedział o czym. Albo się specjalnie interesował. Rylski zaskoczył mnie niebywałą łatwością z jaką przeskoczył z jednej rzeczywistości w drugą. Z jednego zaduchu, w drugi. Jest antytezą mitu polskiego emigranta, który, prawda, przed uciskiem, do wyższych wartości itd. Jakiekolwiek by nie były jego motywy, był antylatarnikiem. I był naprawdę patriotą uniwersalnym, lojalnym wobec każdej ojczyzny, która mu się napatoczyła, wtapiając się w otoczenie jak kameleon. Tacy ludzie, sądzę, nie powinni być zapomniani. bo przypominają nam o tym, że poza zakorzenionymi w mitologii wyobrażeniami istnieje jeszcze coś innego i być może to coś inne jest normą.

  3. telemach said

    @andsol:
    A wiesz, że ten Bostel to był też taki Rylski? Wynalazca (w międzyczasie całkiem zapomnianego) tańca towarzyskiego o nazwie „La Bostella”, reporter czasopisma Paris Match o nazwisku Yvan Honoré Bostel nie urodził się jako Bostel, ani jako Yvan Honoré, ani nawet jako Francuz.
    Urodził się jako Hornbostel (naprawdę można się tak nazywać) i pochodził z Hornbostel, w dolnej Saksonii. Czego ten człowiek nie przeżył w rozmaitych wcieleniach! Nawet wziętym aktorem był (i to nie byle gdzie ale w filmach Tatiego).

    I co? I nic. Też zapomniany, tak samo jak wynaleziony przypadkowo przezeń taniec, który swego czasu opanował pół Europy, lecz, jak dotąd naiwnie sądziłem, łaskawie zatrzymał się na żelaznej kurtynie.

  4. calmy said

    Przepraszam, to ten blog jeszcze istnieje?

  5. kwik said

    Oczywiście, wystarczy sprawdzić na dole w „Archiwum”. Była co prawda krótka przerwa jesienno-zimowa, ale kto jest bez winy niech pierwszy rzuci ziemniakiem.

  6. telemach said

    @calmy: kwik wyjaśnił.
    @kwik: dziękuję za wyjaśnienie stanu rzeczy. Sprawdziłem w archiwum, faktycznie, zgadza się.

  7. lisek said

    Poniewaz stereotyp powtorzyl sie w tekscie dwukrotnie, napomkne w nawiasie ze bywaja takze inteligentne gospodynie domowe…

  8. telemach said

    @lisek:
    faktycznie, istnienia wykluczyć nie można. Gdyby jednak liskowi chodziło o dostrzeżenie intencji za fasadą stereotypu to ja proszę przyjrzeć się dokładniej reklamie telewizyjnej w godzinach przedpołudniowych. Jej poziom i estetyka przekazu dostosowane są do specyficznego, najwyraźniej z punktu widzenia marketingowców dominującego „targetu”.
    I o to autorowi chodziło gdy miał na myśli.

  9. lisek said

    Telewizje przed poludniem ogladaja chyba glownie emeryci plci obojga, prawdziwe gospodynie domowe sa zapewne na to za bardzo zapracowane.
    Zrozumialam oczywiscie intencje autora, tz sens stereotypu, i mozliwe ze ukladajacy programy telewizyjne maja ten stereotyp wpojony nawet doslowniej. Nie przeszkadzalo mi znaczenie – „bezkrytyczne (hurrapatriotyczne) nieuki” – lecz identyfikacja kobiet zajmujacych sie gospodarstwem domowym z tym znaczeniem, tz wlasnie stereotyp i zawarta w nim drwina; (kiedys chyba ten stereotyp nazywal sie „kucharki”). Zapewne powinnam sie takze ujac za hutnikami (choc zadnego nie znam). Nie wiem czy potrafie to dostatecznie jasno ujac, ale przeszkadza mi uzywanie jako skrotu myslowego grup spolecznych ktore same nie okreslily sie pod tym katem (wiec np pojecie „kibol” jak najbardziej, bo jest to zachowanie wybrane przez danego czlowieka).

  10. telemach said

    @lisek:
    Zarzut wymagający przemyślenia.
    Mówię zupełnie serio.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: